Detalji predmeta

• Stanje Polovno

NESTANAK JAVNOG ČOVJEKA - Richard Sennett

biblioteka psiha

Izdavač : Naprijed - Zagreb ; 1989.god.

Broj strana : 496, formata 14 x 22,5 cm.

- dobro ocuvana ,zastitni omot je malo lepljen salotejpom ,na ivicama ,rubovima , gornji rub knjige je izlizan ,iskrzan ,vidite na slikama

a sadrzaj knjige je u redu , nema saranja , ili podvlacenja

’’U Nestanku javnog čovjeka efektno je sažet dobar dio suvremenih pokušaja da se politička dinamika razloži na (osobne) “elemente”, da se društvo tretira kao slučajnost, a dom kao hram (staroga i novog poretka), kao besprozorna monada. Sve ovo ostaje na djelu i mnogo nakon nastanka knjige, osnaženo tehnologijski uznapredovalim komunikacijama. Zato “nestanak javnoga čovjeka” nije (bio) tek dosjetljiv naslov, nego štoviše (ostaje) epohalnom dijagnozom.’’

-- Žarko Puhovski

’’Prijevod Nestanka javnog čovjeka objavljen je sada već davne 1989., no aktualniji je no ikad prije. Ako je Sennett minuciozno i sa spisateljskim darom – uvlačeći čitatelja u svjetove Balzaca i Diderota, ali i Dreyfusa i Nixona – analizirao smisao javnosti kroz domene kazališta i kavana, urbanizma i medija, onda je upravo današnja društvena situacija tzv. “tranzicijskih” država, uz nestanak javnih medija, zatvaranje kina, propast gradskih kavana, potpunu šopingizaciju gradova, itd., tragični nastavak ove Sennettove knjige.’

Nestanak javnog čovjeka“ (originalno The Fall of Public Man, objavljena 1977. godine) predstavlja epohalno delo američkog sociologa Richarda Sennetta. Knjiga nudi oštru i minucioznu društvenu dijagnozu modernog doba, baveći se tiranijom intimnosti, krahom javne kulture i brisanjem granica između privatnog i javnog života.Glavne teze i struktura knjigeSennett prati evoluciju urbanog društva, pre svega kroz analizu Pariza i Londona od 18. veka (doba ancien régime-a) do danas, i mapira kako se čovekov odnos prema zajednici radikalno izmenio:Doba istinske javnosti (18. vek): U ovom periodu javni život je podrazumevao interakciju sa neznancima izvan kruga porodice i bliskih prijatelja. Povezivanje sa strancima na distanciran, ali civilizovan način kroz rituale, modu i pravila ponašanja (npr. u londonskim i pariskim kafanama) smatralo se vrhuncem društvenosti. Ljudi su znali kako da glume uloge u javnosti bez potrebe da ogoljuju svoju intimu.Krah u 19. i 20. veku: Sa razvojem industrijskog kapitalizma i transformacijom gradova, dolazi do povlačenja pojedinca u privatnu sferu. Dom se počinje posmatrati kao jedino sigurno utočište, dok javni prostor i stranci postaju izvor pretnje i nelagode.Tiranija intimnosti i ideologija autentičnosti: Sennett tvrdi da je moderno društvo razvilo opsesiju psihologizacijom i "autentičnošću". Danas se vrednost neke osobe ili političara ne meri njegovim delima ili idejama u javnoj sferi, već time koliko deluje emocionalno ranjivo, iskreno i blisko. Širu zajednicu, grad i državu počinjemo da posmatramo kroz matricu porodice, što umrtvljuje političko delovanje.Posledice "nestanka" javne sferePretvaranjem politike u sferu ličnih ličnosti (gde se glasa za harizmu, a ne za programe), građani su suzili polje svoje borbe. Javni prostori u modernoj arhitekturi postali su „mrtve zone“ dizajnirane samo za kretanje, a ne za okupljanje i razmenu, što dovodi do izolacije pojedinca i narcisoidne samoorijentisanosti. Zbog gubitka ležernosti i zaigranosti u odnosima sa ljudima koje ne poznajemo intimno, na kraju strada i sam privatni život u kome ne uspevamo da razvijemo celovitu ličnost.Ovo kultno sociološko delo, koje je na našim prostorima prvi put objavljeno 1989. godine (u prevodu Srđe Dvornika za zagrebački Naprijed), i danas se smatra ključnim za razumevanje otuđenja, ali i fenomena društvenih mreža na kojima se intima masovno izlaže u zamenu za privid javnog značaja



( U 1.HODNIKU ,GORE , NA polici ,kas)